تبلیغات 
پست مدرن .
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
سقفی که چکه میکنه
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^شهرری
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^قلعه مرغی
اگه یه روز بگم از این حکایت که به تو کردم عادت
اگه یه شب برسم به حقایق میشم خدای عاشق
میگم رازمو به ستاره دریای مغرب
pall mall و بوی خوش چمن و باد در بوستان ولایت
نور دایی
دایی سعید
صدای قلبمو بشنو من چه کردم با دل تو ؟
بگیر دستامو انگار تو همزاد من بودی
پاشو هه هه برو هه هه حذفش کن هه هه
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه پنجم خردادماه سال 1390 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
نوستالژی مرگ سینا
من امروز به طرز ناجوانمردانه ای سینا یک نفری رو کشتم .
و او یک لحظه از هجوم این همه حقیقت بهتش زد .
سینا برای اولین بار نوزده سال پیش در نگاه مادرم مرد .
سینا برای دومین بار شش سال پیش باز هم در نگاه همه ما مرد .
سینا برای سومین بار امروز در نگاه او مرد .
من امروز سینا رو کشتم .
مثل اینکه به یک نفری که خیلی دوست داره یکدفعه بگی که تو دوسش نداری و او کاملا بهت زده میشه و اینکه احتمالا تا چند ماه دیگه دق میکنه .
من امروز بت سینا رو شکستم . غلط کردم . گه خوردم .
من هیچ وقت هیچ وقت حق نداشتم سینا رو بکشم . سینا برگرد . سینا خیلی دوست دارم . سینا خیلی دوست دارم . برگرد .
من امروز باور یک نفری رو ازش گرفتم .
خیلی ها . یکدفعه همه چیز خراب شدن . سقوط . درک سقوط سخته .
من تکه ای از روحم در کلاس سوم انسانی جا ماند .
امروز کاملا اینو درک کردم که مهمترین فرق ما با سایر اجتماعات حیوانی دیگه
احساساتمونه . در واقع همین احساس باعث شکل گیری و پیشرفت هنر و
در نهایت تکامل تمدن بشری بوده . امروز روز خیلی خیلی قشنگی برام بود
بعد از مدتها همه بچه هایی که با هم تو دبیرستان همکلاس بودیم دور هم
جمع شدیم و چقدر هم عکس گرفتیم . یادمه یه با معرفتی میگفت آدم باید
معرفت داشته باشه . معرفت داشته باشی نمازتو میخونی . درستو میخونی
آخ یادش بخیر چه نمازایی با هم زدیم . مرده واسه اون نمازا هستم .
مرده واسه شب آخر اردو هستم . چقدر از خیابون ستاره رد شدم با خنده های بیخیال .
یادمه یه اهل دلی بود که راس راسی عاشق همت بود و دو کوهه .
یادمه یه معلم جامعه بود که خیلی بحث میکرد و نگران بچه های پایین بود و میگفت کلاهتو قاضی کن . راهی جز درس خوندن داری؟
یادمه یه حاجی بود که تو این اردو ها پیر شد . عاشق امام هشتم .
یادمه یه کلاس سوم انسانی بود که تکه ای از روحم برای همیشه آنجا ماند.
یادمه یادمه یادمه یه مدرسه ای بود ته یاخچی آباد مثل ته دنیا یا ته تهران .
هوشنگ داشت یادم میرفت .
تو اون سال بیشتر هدایت میخوندم و زیاد میخندیدم .
روزی بود روزگاری بود . گل کوچیک های فراوان در گرمای بهار .
شوت آخر یادته ؟ جون من شوت آخر یادته؟( برای کسی که خودش میدونه )
روزی روزگاری . مدرسه ای . خاطراتی . کلاسهایی . گلهای کوچک و بحثهای فراوان فلسفی بی پایان و مرغ و تخم مرغ و طغیان و فلافل با دوتا سس .
خوراک اون سال شد بیگانه و reader و ...
روزی بود روزگاری بود . در بهاری بود . یه با معرفتی بود .بچه های سوم انسانی بودند . یه با معرفتی بود . زیارت عاشورایی بود . کجایید بود . کلاس منطقی بود . طورانی بود . عربی بود . شنبه های خماری بود .
یه با معرفتی بود . میگفت آدم باید ...
...
ا-همیشه دود سیگار
تو چشمم میره
ح- بستگی به
جهت باد داره
نوشته شده در تاریخ دوشنبه دوازدهم مهرماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
روحت شاد حسین پناهی عزیز
امشب اشک ریختم برای حسین پناهی عزیزم
برای من و نازی
من: میخواهم برگردم به کودکی
قول میدم که از خونه پامو بیرون نذارم
سایمو دنبال نکنم
تلخ تلخم
مثل یک خارک سبز
سردمه و میدونم هیچ زمانی دیگه خرما نمیشم
چه غریبم روی این خوشه سرخ
من میخوام برگردم به کودکی
نازی:نمیشه کفش برگشت برامون کوچیکه
من:پا برهنه نمیشه برگردم؟
نازی:پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممکن نیست
من:برای گذشتن از ناممکن کیو باید ببینم
نازی: رویا را
من: رویا را کجا زیارت بکنم؟
نازی: در عالم خواب
من:خواب به چشمام نمی آد
نازی:بشمار تا سی بشمار... یک و دو
من: یک و دو
نازی: سه و چهار
وقتی به نیازای کوفتیت و ثباتت فکر میکنی-ورود ممنوع-(نوشته ای برای همه و برای هیچکس)
ایرج- این زنها رو که میشناسی بفهمن پول نداری میذارند میرند.
ایرج- اون موقع ها ادای عصبانیت در میاوردم قرصهایی میخورد که فیلو تو هوا خواب میکرد.
احمد-من زن میخوام چی کار . روسپی ها که کارشونو خیلی بهتر انجام میدند... من که گدای محبت نیستم...
ایرج- اخلاقشون همینه دیگه...نیاز... باید ارضا کنی...(فرقشون با گربه چیه؟)
ثبات... نیاز...ارضا...اخلاق...شماره ها ...عشقها...تعصبها...تجارب...
دولت آبادی.جمالزاده.علوی.چوبک.هدایت.آل احمد.ونسخه پیچی برای ایران (ایرانی های عزیز نیاز به شماها ندارند . لطفا برید به کالج)
ورود ممنوع برای عشق- نیازها در راه هستند-تف به اخلاقتون-
اینجا ایران است-سرزمین عشقهای جاویدان-
ورود ممنوع برای اخلاق-نیازها در راه هستند-
ورود ممنوع برای معنویت-نیازها در راه هستند-
ورود ممنوع برای همه چیز-
ورود ممنوع برای ادبیات فلسفه عرفان اخلاق فطرت-
اخلاق یعنی چی؟ اخلاق در نظر نیچه میتونه اخلاق زیر دستان و زبر دستان باشه. خوب زیر دستان بد زبر دستان است و بد زبر دستان خوب زیر دستان.
ایرج-بیییییخیال-
شکوه- تا حال دلت برای کسی تنگ شده؟ من نه . کسی . مادرت . گاهی احساس دلتنگی میکنی؟
ایرج-بیییییخیال-
ایرج- تو داری دو تومن به من بدی ؟ خیلی عزت سرت میذارم گوشتو نمیبرم.
رفیق ایرج- ایرج- ایرج جان- منم یه آدم گنجشک روزیم -
صداها در دور دستهاست -نه؟ توهمات؟ چی؟
ای- ای ای ای- ای...
ایرج- از آدمای بدبخت بدم میاد...
رامین- خوشگل موشگلم هست-لباشو کبود کردم... تف به ذاتت
اکبر- بزندی
رافت- اکبرررررررر
دختره به رامین- بازم میخوای لبامو کبود کنی
توماس مچر- جامعه مدنی و آگاهی پسامدرنیستی-
ابی- کی از سرود بارون قصه برات میسازه؟ از عاشقی میخونه وقتی که راه درازه؟ نکنه ستاره ای بیاد یاد تو رو نیاره-
شاه بگیم- پس چی هستم؟
رقیه- ابراهییییم
مسعود شهریاری- ای کاش میگذاشتی قبل از مردن تو را ببوسم-
ایرج- گیجی؟
شکوه- داشتم به کفترها دون میدادم-
ایرج- کفترها کوفت بخورند-
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه یازدهم شهریورماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
کبوتران خسته و من مبدع سبکی جدید در نت
الان یه چیپس لیمو خوردم
و یه چیپس پیاز جعفری
و ماست خیاره ترش
و خیار با نمک
و یک شکلات کاکائو .
و دارم به همان عکس که با نگاه خیره نگاه میکند فکر میکنم .
و هوا عالیه و خیلی ملس .
و از بیرون صداهای مختلف میاد . هجوم صداهای مختلف . نسیمی خنک .
و مطمئنم که وجود ندارم...
نوشته شده در تاریخ شنبه شانزدهم مردادماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
بیا اینم جملات مبهم و دادائیست گونه (شعری تقریبا دادائیستی یا یه چیزی تو مایه های شناسنامه )
الان فقط هجرت گوگوش رو گوش میدم و حال میکنم . انگار با اینجور موسیقی ها بیشتر نوشتنم میاد .
و اگه بتونم نیازها و شوقها و امیدها و عشقها رو در خودم از بین ببرم خوشحال تر خواهم بود.
و در اینجاست که با خیال راحت میتوانم تنهاتر باشم.
و عشق هم مخلوطی از خواهشها و احساسات مبهم که معمولا به ناخوداگاه انسان بر میگردد و خیالهای رنگارنگ و گوشتهای خوش آب و رنگ و رویاهای دور و دراز و صداهایی که از خیلی دور دستها میاید .
و صدا صدای لکاته است که برای معشوقه اش که قصاب است عشوه میاید و از بین دندانهای کثیف و چرک قصاب گوشت آویزان است و اینکه لکاته با این کار دارد کمبودهای حال و گذشته اش را جبران میکند .
و فلسفه هم برای زمانی است که از شهوات آزاد شده ایم .
و تنها امیدمان به نوافلاطونیان و سوفیستها باید باشد و الا کارمون زاره . 
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه هفتم مردادماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
تقدیم به بهترین عموی دنیا...
دیگه از بیرون بوهای شب نمیاد چون بر فراز تهران جزیره حرارتی بزرگی شکل گرفته و تمام بوها رو از بین برده و من فقط بوهای غریب مشمئز کننده ای رو حس میکنم .
یکی از دلخوشیهای بزرگم بوهای شب بود . بوهای شب منو به خیلی دورها میبرد . بوهای شب منو یاد دیوار مرگ میانداخت و پارک خزان زده و برگهای پاییزی و عمو احمد و خونه دو طبقه کوچک عمو احمد در کنار پارک و لاک پشت کوچک پسر عمو احمد و مردی که در دور دستها خیلی ریز بود و تا صبح رو کوه نشست و باز پارک خزان زده . باید باز بیشتر فکر کنم و یادهای بیشتری رو تداعی کنم . و شلزرد و مینی بوس و من که در صحرای بزرگی قدم میزدم و با کبریت پفک رو آتیش میزدم و گوسفندها رو نگاه میکردم و پدر عمو احمد که مرد مهربانی بود . و اسباب بازی پلیسی شکل که پدرم موقعی که رسیدیم به روستای پدر عمو احمد برام خرید و بوی سفره نو و باز کردن پنکه و تمیز کردن پره های پنکه توسط عمو احمد. و فکر میکنم بیسکویت ساقه طلایی بود که عمو احمد همیشه برام میخرید و یه شبم فکر میکنم تو پارک نزدیک خونه عمو احمد رو چمنها و نزدیک دریاچه بود و شب هم بود نشستیم شام خوردیم و قایقهایی که رو آب دریاچه شناور بودند و باز پارک خزان زده و برگهای پاییزی و باز بوهای شب... عمو احمد کجایی که دلم خیلی برات تنگه و برای تمام یادهای گذشته...
پ.ن . عمو احمد بهترین دوست بابام بود و تنها عموی من و بهترین خاطرات کودکیم رو با عمو احمد اینا داشتم . عمو احمد خیلی دوست دارم . ای بهترینه یادهای من ...
تقدیم به جلال ال احمد عزیزم .
وای که جلال چقدر دلم برات تنگه .
یادته میگفتی غرب زدگی چیزی مثل وبا زدگی و اگر به مذاق خوش ایند نیست میگویم گرمازدگی یا سرما زدگی .
یا مثل سن زدگی . دیده اید که گندم را چطور میپوساند؟ از درون . پوسته سالم برجاست اما فقط پوست است . عین همان پوستی که از پروانه ای بر درختی مانده .
همیشه میگفتی غرب زدگی مثل یه بیماریه .
کجایی جلال ببینی که غرب زدگی تا به ما تحت قشنگشون هم رفته .
اره جلال باور کن . غرب زدگی به ماتحت همشون رفته .
هم اقایون . هم خانوما . اره جون جلال مدلهای مختلفی هم داره .
ویسکی هم شده ورد زبونشون کثافتا .
آبروی هر چی سارتر بردن . جون جلال خود سارتر این کوفتیا رو میدید برمیگشت از فلسفش.
پ.ن
میخواستم یه متن کوبنده در رسای(رثا) جلال ال احمد بنویسم که نشد .
گفتم واسه کی مینویسی . واسه چی مینویسی . تو گوش خر یاسین میخونی .
کار ما از غرب زدگی هم گذشته. بیماری اونقدر رسوخ کرده حالیمون نیست . ما مردیم .
بیخیال
وقتی اون بورژوای عوضی که مادام بواری رو تو ویلای قشنگش داشت مینوشت .
کامو تو دروازه واستاده بود و وقایعی که دورتر اتفاق میافتاد را تماشا میکرد .
و کامو باز مثل همیشه تنها بود و به سعادت بشری فکر میکرد .
و کامو باز مثل همیشه تنها بود و طرح داستان پسری به ظاهر بی تفاوت به زندگی رو تو ذهنش میپروراند .
فکر میکنم همیشه بغزی ابدی بیخ گلوی کامو بود و باز به سعادت بشری فکر میکرد .
کی میدونه اون لحظه آخر تصادف کامو به چی فکر میکرد.
اینا رو بیخیال ولی نوشتهات خیلی آزارم میده .
پ.ن بی خیال همه ما غرب زده های عوضی هستیم که هیچی از خودمون نداریم . هی مزخرف میگیم . هی مزخرف میگم . نمیدونم اون هدایت لعنتی چی میگفت و
پ.ن معذرت میخوام فکر میکنم روانی شدم . روانی چیه ؟
پ.ن راستی من خیلی شبا با بیگانه کامو به خواب رفتم. میفهمی مثل یه بیگانه . مثل یه جور وصله نچسب. مثل یه وازده .
پ.ن راستی الانم دارم یه آهنگ عاشقونه از شکیلا گوش میدم .
پ.ن و از مادام بواری اون روانی هم متنفرم .
هدایت
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^سیه چشم
به آسمان آبی و به واحد های خالی ساختمانهای روبه روی پنجره نگاه میکنم .
و بغبغوی کبوتران مست و کرانه آسمان .
و به فروید و تمام گفته هایش ایمان میاورم .
و به نظرم مهمترین حرف هستی را کامو از زبان مورسو میخواهد بگوید:
تکرار و بیهودگی تکرار.
کارون و خنکی که از سمت کارون میاید و نخلستانهای دور دست و داغی لبان سیه چشم .
پ.ن
این بند اخری رو جدی نگیر تاثیر "همسایه ها"ی احمد محمود هست .
اعتبار یا اعتماد یا مزخرفاتی از این دست
یه روز که ناهار مهمونه مادر بزرگم بودم .
که برای ناهار هم کوفته پخته بود وسط ناهار یکدفعه پرسیدم :
نظرت درباره زندگی چیه :
گفت به زندگی اعتباری نیست(فکر کنم منظورش اعتماد بود).
مادر بزرگی با افکار پوسیده حرف جالبی زد .
نوشته شده در تاریخ سه شنبه بیست و پنجم خردادماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
هستی
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^یک بعد از ظهر پر از لودگی
یک بعد از ظهر پر از لودگی.
یک بعد از ظهر با ادگار آلن پو .
یا یک بعد از ظهر سگی (فکر کنم کارگردانش سیدنی لومت بود).
یا یک بعد از ظهر با تاملات نابهنگام نیچه .
یک بعد از ظهر که ناهار ده ها بلال میخوری و شعر های بی محتوا میگی .
یا یک بعد ظهر که با یک فرشته بشینی چای بنوشی و اراجیف ببافی و اون از ته دل بخنده .
(داشت یادم میرفت)یا یک بعد ظهر با بیگانه آلبر کامو .
یا یک بعد از ظهر دم کرده و دور در لب شط با کارگری بار به دوش و عرق ریزان .
یا یک بعد از ظهر دهکده ای کنار ساحل .
آره بعد ظهری با طعم بلال .
نوشته شده در تاریخ دوشنبه سوم خردادماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
شب گرد عاشق یا به تعبیری دیگر آرکاییسم نیچه . (بابای دادا( یا بابا بزرگش))
و من خوشحالم که دوازده ساعت تمام خواهم خوابید .
شراب فراموشی . تک نگاری یک دیوانه .
فراموشی . یک اثر هنری . رنه لانو .
اگر با او در یک جزیره دور افتاده هم باشم آنجا نیز حتما به ماری اژده هایی دل خواهد بست و با او معاشقه خواهد کرد .
کمک کن سایه بونی از ستاره برای خواب ابریشم بسازیم .
بذار قسمت کنیم تنهایمون رو .
تو رو میشناسم ای شب گرد عاشق تو با اسم شب من آشنایی .
از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی .
سکوتت گفتن تمام حرفاست . منو به جشن نور و آیینه بردی .
دل تنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم .
جی . دی . سالینجر . یا رومن رولان . یا فانون . یا کالوینو . (چه فرقی میکنه؟)
نمردیمو امروز معنی آرکاییسم رو هم فهمیدیم . احمق بی شعور . کثافت .
نوشته شده در تاریخ یکشنبه نوزدهم اردیبهشتماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
دادای جدید
الان حدود 9 شب . کمی گلو درد دارم .
فکر میکنم یه نقاش فرانسوی بود که برای لبخند ژکوند سبیل کشید .
شعر بی دروغ شعر بی نقاب .
از دفترچه یادداشتهای یک نفر ایده الیست .
روزی واقعیت و رویا به یک نقطه تلاقی میرسند .
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه شانزدهم اردیبهشتماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
دادا
مقلد و آب زیرکاه . یه جمله معروفه که میگه :
" از بچگی هم همینجور بودم مقلد و آب زیرکاه شاید ظاهرا میخندیدم یا بازی میکردم ولی در باطن کوچکترین زخم زبان یا کوچکترین پیش آمد ناگوار و بیهوده ساعتهای دراز فکر مرا به خود مشغول میداشت و خودم خودم را میخوردم "
دیگه اینکه الان خوشحالم که میخوام شام قورمه سبزی بخورم . و الان ساعت حدود 10 شب هوای خنک بهاری اردیبهشت ماه است . از بیرون بوهای شب و صداهای شب و صدای ویژ ویوژ رد شدن ماشینها میاد . بعد شام هم میخوام داستان بخونم . بعد خواب و تنبلی و از این مزخرفات . شاید هم الان بمیرم و هیچکدوم از اینها نشه . تریستان تزارا هم فکر کنم صفحاتی رو برید دادا رو اختراع کرد .
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه هشتم اردیبهشتماه سال 1389 | توسط: امید | طبقه بندی: شعرهای دادائیستی، | نظرات()
مدیر وبلاگ :